M 188 albo styczniowy spleen:

Jak smaży kotlety, wrzucając do nich zawsze inne ingrediencje, dolewa trochę wody i wtedy psyczy, a jak wyparuje, to daje masło i wtedy kotlety są bardzo soczyste i miękkie. Jak smaży wątróbkę, to najpierw ją dokładnie suszy, nacina, obtacza w mące kukurydzianej i dopiero wrzuca na patelnię, wkładając okulary słoneczne bo strzela i manewrując pokrywką, bo strzela. I wtedy wątróbka jest chrupiąca, bez tych okularów nie dałoby rady. I mieszając i przewracając to, co trzeba przewrócić, myśli o rajstopach, które ma na sobie, takie zwykłe grube bawełniane, ale kupowała je w H&M na Champs Elysees, bo był czas, kiedy lało i wiało w Paryżu, a ona nie miała nic na swoją obronę i wieczór spędziła szukając jakiegokolwiek sklepu z czymś, co ociepla. Niedobry ten styczeń, nie może się pozbierać, wkurzają ją artykuły o matkach, które mają własny, świetnie prosperujący biznes i są takie szczęśliwe i spełnione i pokazują swoje wyroby w porannej telewizji, dostały się do wrót, świetnie, nie zazdrości. Mogliby tylko pokazać te mamy, które mieszkają w niedużych miastach, w których nie istnieją żadne kawiarnie, spotkania dla mam z dziećmi do magicznej cezury przedszkola, mamy, które mają możliwości, pomysły, chcą, tylko wychowując małe dziecko właściwie w dwójkę, z tatą dużo pracującym nie mają jak i gdzie wrócić do pracy, bo przecież nie te kwalifikacje na ten rynek, mamy, które są od rana do nocy same i zapomniały o sobie już dawno i tylko się czasem pomarzą o wizycie u kosmetyczki, ale gabinetów z miejscem dla dzieci jeszcze nie wymyślono. No co ona zrobi, że ją roznosi, że chodzi na kilometrowe spacery, że pozagląda tu i tam, że musi po prostu codziennie mieć kawałek miasta w sobie, bo inaczej ją rozerwie. Co jest w tym mieście, że tak wciąga, ten gwar, światła, wystawy, mała ona tez bardzo to lubi, bo zawsze dużo mówi jak coś świeci, wokół dużo ludzi i dobrze i inne małe dzieci i to jest dla małej jej bardzo fajne, uśmiecha się promiennie, aż wokół jaśnieje. Bo ona ma w sobie mniej światła, może przez tę niskociśnieniową zimę, jakoś nie może się pozbierać i tak naprawdę czeka na swoisty cios, coś, co ją sieknie i sprawi, że spadnie z mozolnie wypracowanej drabiny i znów będzie musiała się wspinać do celu. Ma jakoś tak, jakieś dziwne przeczucie, że ten nieparzysty rok będzie trudny, że wszystko, co zbuduje, jest chwilowe i zaraz minie, więc najlepiej nie wymagać, nie wychylać się, być sobie z dnia na dzień i ciekawe, ile tak wytrzyma. Że tak sobie będzie obserwować z małą nią ten piękny las i niebrzydką od wczoraj zimę, że będą się cieszyć wspólnymi godzinami i robieniem akuku i czekać na zmiany.

M 187:

Styczeń starzeje się szybko, za szybko, nagle mijają te wszystkie poniedziałko-czwartki i dalej i coraz dalej czas płynie, a liter nie ma i nie ma. Są w niej, ale wieczory pochłaniane przez komputerowe konieczności zasypiają w tymi słowami w niej i zwołują ciężkie, dziwne sny, bo nie jest oczyszczona. Trochę jeździła, nie nacieszywszy się ulubioną krakowską architekturą, zaledwie raz i to tylko we fragmencie, objęła wieczór pierścieniem Plant. Dawno nie jadła obwarzanka. Dawno nie była na Kleparzu. W ogóle jest bardzo wiele rzeczy, których dawno nie robiła. Nie malowała, ani papieru, ani twarzy. Siebie cieniami. Leżą, czekają, czasem je segreguje i wyrzuca te, które już umarły. W jej szczupłym i wiecznie niewyspanym ciele nie udało się zamieszkać drugiemu ziarenku, które się pojawiło będąc życiem za życie i równie szybko sobie poszło. Wstrząsało ją mocno, bo równocześnie pojawiła się nieoczekiwana śmierć i małe życie, jakby zwolniło się właśnie dla niego miejsce. Zabolało do naczyń włosowatych, do rdzenia, zatrzęsło, ale jest mała ona, która nie pozwala na bycie złamaną, nie pozwala na rozmyślanie, co by było gdyby, trzeba otworzyć nowy dzień jak zawsze i zacząć go oczami małej jej. Pomimo, że bardzo trudno. Że czasem rozpada się na gwiezdny pył i szybko zbiera w całość. Każdy dzień podobny, z urywanymi chwilami, kiedy przemyca siebie, kiedy może przez chwilę robić nic, kiedy nawet posiedzi i pomarzy, że poszłaby tam, gdzie ktoś zadbał by o jej zewnętrze. Na szczęście jest szafirowe auto, które wygodnie wiozą je na środek Polski i tam sobie może trochę ukraść czasu, tam może w niedużym łóżku popłakać w nocy, tam może pooddychać dużym miastem i czekać na zmianę świateł z małą nią z tyłu, a ona to bardzo lubi. W dni bez słońca, kiedy on czule zasypuje ją w minutach do policzenia, kiedy są razem, naprawdę trudno być terminatorem, wyrobem z tytanu, nieważne, że zmęczenie, że boli przetrenowana ręka, że pół dnia robiła tort na urodziny teściowej, bo trzeba wyżyć dzień maksymalnie, z całych sił, bo jej jutro kiedyś powie, że nie zauważyła, nie pomogła, nie wysłuchała, jutro rozliczy ją z tego, że umie się wyciszać, że lubi ich nieduży dom i spacery pod lasem. Bo gdyby jej nagle nie było, jak Ani, to przynajmniej ma poczucie, że zrobiła wszystko, zanim ją zabrali na połoniny niebieskie.

M 186 albo koniec i początek:

Ona w już zimowej, śnieżnej aurze ma nieustannie zajęte ręce wszystkim, tylko nie pisaniem. Tak to jakoś jest, że każdy wieczór podsuwa pod nos stos myśli zebranych durszlakiem dnia, coś tam z nich pozostaje i nagle trzeba iść spać, sen jak łom zwala do znieprzytomnienia, bo i tak o 3.30 każdej nocy pora na butlę dla małej jej. Bo ona jeszcze coś zawsze ma do zrobienia, nie tylko dzień wypełniony małą nią, ręce zajęte obieraniem, wykładaniem naczyń ze zmywarki, wkładaniem i wykładaniem prania a potem chowaniem go na miejsce, układaniem, składaniem i rozkładaniem, myciem, wycieraniem i wyciskaniem, polerowaniem, trzymaniem i puszczaniem, pchaniem i wyciąganiem, jej ręce codziennie wykonują tysiąc czynności, pośród których niestety najmniej jest tych związanych z literami. Pojechali do miasta na Ł. i jak dobrze, że jej nie ma już tam, gdzie lampy, stanie, doradzanie i odradzanie, gdzie nieustanny kołowrotek niezależnie od pory dnia. I się zastanawia czasem, po co ludzie kupują tyle rzeczy, że je potem też muszą włożyć i wyjąć, wyczyścić, wyprać i schować i tak naprawdę mają z tym jeszcze więcej pracy a co z rzeczami starymi. Ciekawe jest to, że właściwie każda nowa rzecz jest tak doskonała, że nie można było wyobrazić sobie funkcjonowania bez niej i ciekawe jak długie życie będzie miała, zanim zastąpią ją inne doskonałości. Obejrzawszy zatem gigantyczne kolejki do przymierzalni i mając w głowie dźwięk zamykanej szuflady z pieniędzmi z piosenki Pink Floyd, rannym na silnik autem wraca do cichego domu i ma takie życzenia, żeby kot w kolorze wenge przeżył z nimi kolejny rok i żeby było tak samo, jak jest, bo ma wszystko.

M 185 albo ona i ona i trochę on:

Prawie nie patrzy w lustro bo jest coraz szczuplejsza i  dwie takie chudziny, ona i mała ona, 7,5 kg przy dwunastu miesiącach, ubierają się mozolnie w czapki i swetry i idą we mgłę kupować bułki. Ona się kiedyś dziwiła trochę, że matki z wózkami takie pootulane, a teraz wie, że trzeba, bo marznie niemożebnie, najgorzej w ręce. Ma zazwyczaj niezbyt czyste buty, bo zawsze, kiedy je wyczyści, to i tak kilka razy przejedzie po nich wózkiem i ma buty w szlaczki, trudno. Takie pogody przynoszą czas, że nie wiadomo jak się ubrać i jeszcze się różne wirusy pojawiają i straszą wysypkami i stanami, w których matka śpi na szpitalnej podłodze i ogląda swoje dziecko przez optymistycznie żółte pręty, ale wszystko dobrze się kończy. Noce mijają im nie wiadomo kiedy, sąsiedzi zdjęli firanki i w czystych oknach odbijają się szyby od telewizorów, kiedy on miarowym oddechem wiosłuje po swoim jeziorze snu, które, niekiedy płytkie, wrzuca go na mielizny i wtedy sen nie jest wyspany.
Jak to się stało, że minął miesiąc, postrzępiony słowami, zdaniami, kiedy czas tak bardzo kręci się wokół małej jej, że ona nie pamięta, kiedy się malowała cieniami, ma kilka minut na prysznic, więc na odżywkę do włosów nie wystarcza czasu, bo mała on bardzo szybko potrafi się przesunąć bujając dupką na drugi koniec łazienki, gdzie są skumulowane niedozwolone rzeczy. Ona mozolnie pokazuje, gdzie miś ma oko a lisek nosek i słuchają dużo muzyki nie tylko z plastikowej gąsiennicy i widać, że ta wiedza w małą nią wsiąka po milimetrze. W swoje pierwsze urodziny mała ona zauważa we wszystkich książeczkach psy i koty, ma niebywale ruchliwe rączki, które ciągle opowiadają radość, niepokój albo rozdrażnienie, stopki, na które nijak nie można założyć butów, bo je błyskawicznie prostuje, marszczący się nosek i milion wydawanych dźwięków. Ona gotuje nadal, ale nie zastanawia się za bardzo co, w środku nocy przypomniawszy sobie, że nie wyjęła mięsa z zamrażarki, bo takie są dylematy przepełnionej drobiazgami jej. Mogłaby jeść ciągle pieczone warzywa korzeniowe, posypane grubą solą i chili, z masłem, właściwie zbyt wielu smaków w niej nie ma, bo zmęczenie je usypia. Nie wierzy mamom, które mówią, że same siedzą z dziećmi i mają czas na pracę, relaks i wizyty u kosmetyczki, pewnie te dzieci wożą ze sobą i czekają pod drzwiami, podczas gdy mama poddaje się zabiegom mniej lub bardziej kłującym. Ona przestała malować paznokcie, bo trzeba je potem zmywać, a to wymaga pójścia na górę do łazienki, znalezienia zmywacza, którego zazwyczaj jest resztka i się kombinuje, żeby wystarczyło, bo nie raz chodziła z obdrapanym kciukiem w kolorze malwy, swoją drogą zawsze zmywanie na nim kończy. Lata zbierania się do wyjścia w trzy minuty wyćwiczyły ją na kosmetycznym poligonie i może sobie chodzić z takim paznokciem z poprzedniego wcielenia lakieru, ale za to zawsze musi zastosować balsam do ciała i krem pod oczy, takie pewniki, że jak tego nie zrobi, to będzie z nią już bardzo źle. W pierwsze urodziny małej jej jak zawsze jest nieprzytomna i pełna niewyobrażalnej radości, kiedy przypomni sobie jak mała drobinka otwierała oczy i tak sobie patrzyły na siebie  wiedząc, że nic nigdy nie będzie już takie samo i to jest, pomimo braku sił, niezmiennie najcudniejsze.

M 184 albo jednorazowo:

wróciły z wyjazdów, rozwlekły je do połowy listopada rozwałkowały kołami szafirowego samochodu ponad tysiąc kilometrów dróg wypalając tony benzyny pijąc niezliczone kawy na Statoil walcząc z wieczorną kurzą ślepotą. Ziemia się postarzała jakby wyłysiała naciągając na siebie gruby kożuch siąpiących chmur i po złotych ciepłych dniach nastały te najgorsze szare kiedy by się spało i spało a nie ma jak i wyspana noc staje się wydarzeniem jednorazowym. Dużo rzeczy jest jednorazowych mniej trwałych niż reklamówka jednorazowa ze sklepu bo ta może się utrzymać dłużej jeśli nie ma dziur i się nie pokruszy, dłużej niż tysiąc obietnic rzucanych co roku. Fantastycznie prowadzi pani szkolenia co za przekaz jak będziemy mieć kolejne do poprowadzenia to się odezwiemy tak sprzedażowe było wyjątkowe ciekawe zabawy integracyjne dobre tempo warto świetny kontakt z grupą tak mogę przyjechać nie ma problemu i potem nic cisza, jednorazówka, ona przywykła. Kiedyś byli mężczyźni obiecujący że się odezwą tak jesteś świetna w życiu mi się tak dobrze nie rozmawiało ładnie tańczysz masz ładne oczy i drobne ręce i co z tego nic to do jakiejkolwiek stałości nie wnosi. Kobiety do malowania do rewolucji przed i po do stylizacji do makijaży ślubnych do szkoleń makijażowych wszyscy są jednorazowi po tej samej stronie obietnicy tak jakby po wydarzeniu przechodzili na drugą stronę w miejsce gdzie tak naprawdę jest pusto. Jednorazówką są spotkania po latach jakby na siłę odbudowywane wspomnienia a potem nagle nie ma czasu na chociaż jedną wiadomość przez długie miesiące. Codzienność zabija takie jednorazówki pozostawiając je tam gdzie zostały stworzone skleja się coś co było ale nie bardzo udolnie i pewnych rzeczy się nie da naprawić w końcu unika ucieka i zostaje tylko dym. Jednorazówką są dania na obiad, które powtórzyć trudno zwłaszcza w gotowaniu "na oko" restauracje przydrożne albo gdzieś w miastach w którym się nie bywa i pamięta się je właśnie z tego jednego razu. Dlaczego się więc nie wraca do tego co było dobre dlaczego połowa z rzeczy i wydarzeń staje się nietoksyczną przysłowiową jednorazówką chwilą z zostawianiem kredytu na później może się przyda. Jak jazda autem z salonu nie kupię ale się raz przejadę jak bluzka na imprezę znów jednorazową a potem nie ma jej gdzie założyć jak skok na bungee raz jeden wystarczy jak łyk nieznanego alkoholu bo nie smakuje. Może właśnie jest tak że po chwili po rozważeniu nie wraca się powtórnie do tego samego szuka nowości kolejnej jednorazówki która wypełni dzień i być może nigdy się nie powtórzy tak złota i pełna światła jesień i nie powtórzy się pierwsze wrażenie i nie przeczyta się czegoś chociaż się kiedyś czytało bo każdy następny raz jest pochłonięty przez czas.

M 183 albo tu i teraz:

W wieczór, kiedy mała ona śpi już drugą godzinę, układając w małej główce małe sny, a pies chrupie kolację, a koty leżą tuż przy niej, tylko ona wie, jak pachnie jego szyja, zwiedzana kawałek po kawałku, najpiękniej. O prawie dwudziestej drugiej jest cudownie wyciszona po z trudem przetoczonej, mało wyspanej nocy, bo małej jej nagle naraz rosną zęby w ilości dużej. Ma ulubioną ciszę w sobie, bo udało jej się zwinąć flagę tego, co łopotało, niepotrzebne na tę chwilę zamierzenia i usiłowania niemożliwego. Po co to, planowanie tego, co na teraz nieosiągalne, kiedy najbardziej możliwe i kochane jest zaraz obok i bawi się z nią w akuku i zbiera małym palcem paproszki i cieszy się z kropel deszczu na folii od spacerówki bo to nowe, małe niebo i marszczy nos i smieje się w głos jak ulubiona ciocia Agnieszka dmucha wielką piłkę w Myszkę Miki. Może właśnie trzeba popatrzeć na tu i teraz z perspektywy 72 centymetrów szczęścia, w którym nie potrzeba dużo, w którym pachnie kawa, którą mama zawsze rano pije, w którym smakuje biały ser dawany prosto do buzi bo trzeba spróbować, co się je w domu na śniadanie, nawet jak krzywi się oko, bo lekko kwaśne, jak dobry jest dorosły kotlet a nie słoikowe jedzenie. Uwielbia patrzeć na jego przedramiona, jak pracują krojąc ciabatę od Krawczyka i rytualnego pomidora i jak wieczorem tonie w nich jej połowa. Ona uwielbia obserwować i małą , co ją zastanawia, co cieszy aż marszczy nos, jak reaguje na pieskoty i na perfumy Narcisio Rodriguez. Polubiła spacerowe trasy wzdłuż i wszerz przechodzone, bo przecież w nich te się coś zmienia, bo codziennie nic nie jest takie samo. W miejscu, gdzie jest tu i teraz, ważne są soboty, bo wtedy w pełni widzi, jaki jest on o piętnastej piętnaście i dwie godziny później też, i wtedy cała trójka jest pełnią, co zdarza się raz w tygodniu. Dba, aby każdy dzień był uważnie przeżyty, bo ma dziwaczne sny, które prowadzą ją do już ciemnego poranka, kiedy mała ona się budzi, a potem oni zmierzają do kuchni, bo duet kotów na schodach, bo poranny przymrozek i pies. Dobrze jest obserwować, jak zaczyna srebrzyć się trawa, jak przegapiła ostatnie maliny na końcu ich działki, jak trwa festiwal gruszek konferencji i jabłek malinówek, których nie jadła wieki. Lubi w środku nocy wsłuchiwać się jak oni śpią, bo obudzona matczyną koniecznością, nawet o irracjonalnych porach spina w całość śpiący dom, czy wszystko w porządku. Nowy kot się oswoił, las zrudział i pachnie wilgotną jesienią. Jeszcze nie mgliście, już zimno.

M 182:

Jesień nadciągnęła ciepłym oddechem przesuwając wrzesień na za rok i witając rudy październik. Ogród od strony lasu zieleni się wspaniałą trawą i prawie już bezlistnym klonem, reszta drzew jeszcze trzyma liście, dopóki się nie zadeszczy i nie powieje i nie zrobi się okropnie buro i nie spadnie wszystko, co do spadania przeznaczone. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów nie bardzo interesują ją trendy, nowości, jakieś kosmetyczne cudowności, bo i tak tego nie kupi, nie wklepie, nie założy. I dobrze jej z tym. Upolowana szara sukienka i granatowe buty przypominają, że na stałej trasie do Biedronki i piekarni i pani w niej o pomarańczowych włosach, można wyglądać jak kobieca kobieta, a nie tylko nieustannie w dżinsach i butach na płaskim obcasie, bo tak przecież wygodniej. Mała ona za to zbiera w wielkich oczach cały błękit nieba, podkreślany albo turkusową kurteczką albo bluzą w kolorze różowych piwonii. Tak się jesiennieją w jeszcze zielonym otoczeniu, kiedy mała ona na każdego psa i kota marszczy nosek z radości. Ona ciągle zatopiona w zdaniach, które nie potrafią rozwinąć się dalej, są tak sobie o, bo księżyc dojrzewał w innym mieście i nabrał pełni w oknie dachowym w sypialni i przez to nie mogły spać, a mała ona jak przystało na córkę jej, to już w ogóle. Żałuje, że nie miała przy sobie aparatu, bo kiedy mgły podnosiły się na trawie, między nimi pająki utkały perliste nitki, które trwały tylko chwilę, aż do pierwszego słońca. Idealne do zapamiętania. Jest jakaś siatka myśli, w którą raz po raz się coś łapie, ale równie szybko zapomina, jakby ciągle miała w głowie dziurę. Dużo jeździły, patrząc jak jesień coraz bardziej maluje drzewa. Rozjeździła tym samym niepokój, że robi nic, że tylko dom i mała ona, tylko tu i teraz i nie wiadomo co dalej. Teraz już wie, że ten czas, na który tyle czekała - jest bezcenny i jedyny, bo tylko raz w życiu ma się dziesięć miesięcy i trzydzieści siedem lat. Ma czas na przyglądanie się jemu, na czekanie z obiadem, na bycie w drabince tygodnia i zaliczanie wszystkich szczebli poniedziałków, wtorków i czwartków. Czas na nowe, cenne przyjaźnie i rytmy dnia nie wyznaczane miejskim pośpiechem. Na obserwacje nowego, nieufnego kota, który uczy się ich domu. Jesienne opadanie resztek tego, co było i nawet jeśli nie miałaby do czego wrócić, to pojawi się coś nowego, bo zawsze tak jest. Tylko trzeba zrobić miejsce.

M 181:

Dziś śnił jej się kret, wczoraj żółte zęby i dziury po nich. Porwane na strzępki sny krążą nad nią, bo wyśnić się muszą, taki nocny program, pomimo, iż się zacina na jej wstawanie do małej jej. Wieczorami, zmęczona ustawiczną krzątaniną, aż usnąć nie może, bo może jeszcze coś do przeczytania, zajrzenia, ustawienia, a najwięcej jej się już nie chce, jak wzywa ogromna kołdra snu, a tu jeszcze trzeba naszykować butelkę i wziąć prysznic i wklepać serum Sunific i krem Magnificence z Lierac i jeszcze najgorzej jak trzeba wywiesić pranie, o którym się zapomniało w ciągu dnia. Co jest takiego w praniu, że można je wstawić, a potem jak się je wyciąga, to natrafia na bluzkę małej jej w śliwkowe plamy, które trzeba mozolnie wywabiać plejadą rozpuszczaczy takich plam i to kolejna czynność, którą trzeba wykonać. Wieszanie prania jest absorbujące, podobnie jak segregowanie i chowanie do szaf i szuflad, nie mówiąc o prasowaniu, bo, chociaż lubi, nie prasuje właściwie wcale. Mozolnym jest również wyciąganie naczyń ze zmywarki, kto to lubi, no kto, na pewno nie ona, a trzeba. Codziennie jest jakaś rutyna, czynności, które się wykonuje bo trzeba i kiedy jest się dużo w domu to one są wypełniaczami dnia, a nie tylko czymś, co się przesuwa na później i upycha przed lub po pracy. 
Ona po prostu w codziennej rutynie stara się znaleźć zawsze coś nowego, wielki konik polny wisiał na siatce od boiska, mała ona zaczęła wspinać się do stania i była niebywale dzielna pomimo gigantycznego kataru wyciąganego aspiratorem i odkurzaczem, ogród jest pięknie zielony i aż szkoda, że zastygnie w przymrozkowych porankach, oczywiście fioletowe surfinie wciąż szaleją kwiatami, a u ich stóp rosną srebrzyste wrzosy. Nowy kot, srebrny w prążki jak z reklamy Whiskasa za nic nie daje się pogłaskać, ale rozkosznie bawi się myszką i chodzi za nią jak pies. Kolejne wieczory spędzają w laptopach, bo zawsze coś i splatają się potem na jeden supeł w dwa sny i nastaje dzień, kiedy mała ona podnosi główkę i z rozkosznym uśmiechem oznajmia, że jest gotowa na kolejne dziś.

M 180 albo zimnawo:

Lato powoli sobie idzie o tam, bo one dwie siedzą na ławce przed domem jak w sanatorium, mała ona opatulona w turkusowy sweterek, spod którego świecą fosforyzujące, niebieskie tęczówki, otoczone płotkiem coraz dłuższych, ciemnych rzęs. Oglądają przejeżdżające samochody, biegającego psa, sprawdzającego linię bramy i kość, wierzgają nogami, bo zimno. Niedługo w przeciętej otwartą przestrzenią bramie pojawi się on i mała ona zawierzga z całej siły całą sobą, nawet nosem, bo jego uwielbia. I będą robić samoloty i salta, wywołując marszczący nos śmiech. Mało jej jego, bo ciągle coś i gdzieś i ona też tak i przez to się mijają i zejdą na dłużej po pierwszym tygodniu września. Ciemnymi, coraz zimniejszymi nocami wtulają się w siebie, jakby to był koniec świata, właśnie teraz, po zmęczonym dniu wypełnionym wierzgającą małą nią, niezliczonymi sprzątaniami domu, codzienną dreptaniną. Kula jej niewyspania osiągnęła monstrualne rozmiary i ani myśli się skurczyć i czy rozpadnie się na atomy czy na coś jeszcze mniejszego to ona już nie wie, ale naprawdę jej ciężko ją nosić. Może za dużo tego, nie umie odpoczywać, nie umie dobrze usnąć, jakby coś jej się w mózgu nie domykało, a przecież stara się zmęczyć na tyle, że w sen wyspany popaść. Bo i zwiedza powietrze kolo Lewiatana i koło warzywniaka, gdzie jeszcze twarde klapsy i jabłka sunrise i kupuje sobie big milka właśnie po to, aby wyrzucić patyczek z napisem próbuj dalej w ruinę, która kiedyś była całkiem ładnym domem, no co, taki patyk to drewno i każdy wyrzuca, bo śmietników brak, organiczne przynajmniej.
A kiedy zrobi zacieśni już swoją spacerową pętlę, przy okazji rozmawiając z panią w sklepie na Jeleniej o skuteczności preparatów na komary, postanowi, że pojedzie do Łodzi i właśnie tak zrobiła, bo lubi raz na jakiś czas za Pomorzanami posłuchać Pink Floyd bo tam nie sięgają macki fal Trójki. Każda z trzech godzin trasy, którą przemierza raz na jakiś czas jest podzielona na jakieś emocje, bo do Końskich to kiedyś była powódź i trzeba było ostrożnie jechać, w Paradyżu po prawej stronie w maleńkiej piekarni mają świetne drożdżówki no i tam właśnie, na odpuście, zaręczyli się, z impulsu zepsucia się hamulca w samochodzie  i okoliczności, że czerwiec i prawie jak Paryż. Przed Piotrkowem był zawsze okropny korek, bo most w Sulejowie remontowali wieki a potem na stacji łapczywie wcinała hot doga, bo Antka w brzuchu domagała się bułki z parówką i z musztardą, właśnie jako zwieńczenie wydostania się z tego koszmarnego korka, który wykańczał lewą nogę i sprzęgło. Więc tak ma, że zabiera małą ją w podróż i już tęskni, jak tylko wyjedzie poza linię bramy, nieustannie myśląc, że po prawej stronie trzeba wreszcie wyciąć kawałek drzewo-krzaka, który zasłania drogę czy coś jedzie czy nie. Ale niedługo przyjdzie jesień i zdmuchnie liście i może nie będzie już trzeba.

M 179:

Dzień samych ósemek, osiemów, jakby powiedział jej siostrzeniec, bo i ósmy miesiąc małej jej i małej jej numerologiczne 8. Ona po raz kolejny przybita gwoździem niewyspania, co jest, jakby kawa nie miała kofeiny, jakby przeszła w stan nieustannego czuwania, nawet nocą, chociaż zasypia w moment, śpi czujnie, bo mała ona jeszcze raz żąda jedzenia, a potem nad ranem krążą nad nią bardzo ciężkie, absolutnie irracjonalne sny, najlepsze scenariusze dla Kubricka albo Polańskiego. Szum deszczu przeprowadza ją ładnie na drugą stronę dnia, i mogłaby tak leżeć i nic więcej, ale na takie nic więcej nie pozwoli sobie jeszcze bardzo długo. Co za dzień ciężki, może zrobić jakieś ciasto z kremem i jagodami, ale potem trzeba znów sprzątać, więc może lepiej nie. Może pójdzie na spacer i rozgoni te ciężkie chmury niewyspania, może. To jest trochę tak, że im mała ona więcej rośnie, tym ona ma mniej siły, albo może mała ona ją rozpuściła dając jej za dużo czasu na myślenie i na pisanie trochę też i właśnie tak się dzieje, że ona popada w tumiwisizm. Niedobrze.
Zrobiła obiad, gotując marchewkę, kalafiora, zieloną fasolkę i mieszając ją z bulgurem, czosnkiem, wędzoną papryką, świeżą miętą i bazylią. Popołudnie nie siekające deszczem, więc przejdą się pewnie i tu i tam, wracając na podwieczorek. Na pewno zjadliwie poogląda sobie modowe osiedlowe zjawiska, chociaż w centrum jest ich więcej. Najgorzej przejść, kiedy słodkawo-mdlący zapach potu utrzymuje się jeszcze długo po przejściu jego właściciela i nie można go ominąć. Lato. W Biedronce wyścig do kasy, prawie tratując małą ją, bo przecież o dziewiętnastej jest koniec świata. Dobrze, że ich dom, otoczony zielonością, jest schronieniem, w którym może sobie rozmyślać o niezwykłościach ósemek, wierzyć w białe motyle i zamknięte w nich dusze fruwające za oknem, o tym, że w ich domu nie ma duchów, bo jest nowy i nie zdążył nasiąknąć przeszłością. Zamykają się więc w nim z małą nią i w takie dziwaczne popołudnie jak dziś, wspólnie gryzą jedno jabłko patrząc na film Hitchcocka. A wieczorem sprawca tego niepokoju pokazał zamgloną twarz. No tak, wszystko przez księżyc.